|
Admin.SanatForum
Üyelik Tarihi: 2. May 2010
Bulunduğu Yer: Antalya
Yaş: 27
Mesajlar: 2,191
Tesekkür: 391
371 Mesajına 480 Tesekkür Aldı
|
Düşünmen ya da Düşünmemen için Ağzımdan Çıkan Bir Kaç Sözcük
|
|
4 Ocak 2010
"Düşünmen" ya da "Düşünmemen" için Ağzımdan Çıkan Birkaç Sözcük
Ben kendimden sıkıldığım zaman, aynı zamanda herkesten sıkılmışım demektir. Kendimi sevmediğim bir an olursa eğer, o an sevdiğim hiç bir şey de yoktur dünyada. Farazen kendimi öldürme isteğim, dünyada geri kalan diğer tüm insanların da (hayalimde) benim ellerimden bu kadere maruz kalmaları arzusu ile eşdeğerdir...
Kendin ile ilgili sıkıntıların ve sorunların olduğunda bunu kabul et, reddetme. Bir şeylere sığınmak için siperler yaratma. Izdırabını kurcala ve nerede olduğunu, nasıl hissettiğini önce bilinçli algıların ile gör. İyileşmenin yolu öncelikle hasta olduğunu kabul etmektir (bu söz yaygın olarak kullanılır ve çok doğrudur). Çözüme giden yol ise, sorun’u dışarda değil, içinde aramak ve orada hissetmektir.
İnsanların neden seni kabul etmiyor gibi göründüğünü, ya da neden seni gururlandırmadıklarını bir kenara bırak; kendini gururlandırmana, kendini kabul etmene maniler neler, bunlara odaklan. Ben sürekli bunu yapmaya çalışırım, çok başarılı olduğumu söylemeyeceğim,fakat ne yapılması gerektiğini öğrendim ve kendimi eğitiyorum. Önüme çıkan engeli, oraya birisinin koymuş olması gerektiği geliyor hemen aklıma (her insanın aklına ilk gelen de budur). İnsan asla kendini kusurlu görmez, göremez. İnsanın, tam karşısında kendine bakan, kendisini gözleyebilen gözleri yoktur. O nedenle de muhakkak dışarda bir yerlerde olmalıdır şuçlu.
Fakat bir şeyi iyi kavramak gerekir; birisine parmağınla işaret ederken diğer dört parmağın da seni (kendini) gösterir. Bu da yaygın bir söyleyiş olsa da, gerçek budur. İçerden ya da dışardan kaynaklı her ne durum ortaya çıkarsa çıksın, her zaman kendine de sormalısın. Fakat bu elbette kendini cezalandırırcasına olmamalı, eksiğini görüp, onu tamamlamaya dönük olmalı. Bu konuyu fazla uzatmayacağım, zira bu kalıp sözleri, öğütleri duymayan, bilmeyen insan yoktur. Buna rağmen hatırlamak güçtür. Sözlerim küçük bir hatırlatma, hepsi bu kadar.
Yaşantının bu hale gelmesine (buna kendin sebep olduğun düşüncesine de inanarak) müsade ettiğini kabul ediyorsun; fakat, yaşantının artık bu şekilde akmaması için şu ana dek neler yaptığını açıklama cesaretin de var mı? Parmaklarını mengeneye kendin soktuğunu söylerken, sonrasında kolunu ve nihayetinde de tüm vücununu götürmemesi için neler yaptın ve yapmaktasın?
Ben seni sorgulamıyorum, yalnızca kendi kendime yazıyorum şu an. Bir insanın sorununa çözüm bulmak adına atılmış bir adım, aynı zamanda tüm insanlığın sorunlarına çözüm getirmek adına bir girişimdir.
Önermem hiç bir zaman sana özel değildir, bunu ben istemediğim müddetçe. Bana, kanayan parmağın için ne yapman gerektiğini sorduğunda, sana, kanayan bir parmağın tedavisi için ne yapılması gerektiğini anlatırım. Asla sana ne yapman gerektiğini söylemem. Sana ilk yaklaşım öğretilmedi, yalnızca ikinci yaklaşım metodunu kullanarak, bunun yanında düşünme ve sorgulama kabiliyetin de olmadan bu yaşa geldin. İşte bunlar, içinde bulunduğun durumlardan çıkmak için bu denli çırpınmanın sebepleridir.
Düşünce gücüne sahip değilsin şu anda. Senin düşünce gücü sandığın şey, düşsel hayaller kurmaktan daha öte bir şey değil.
Yanımdaki insanın düşünce gücünü harekete geçirememek benim için son derece üzücü. Burada ifade etmek istediğim, onları sorunları ile yüzleştirmeye çalışmak gibi özel depresif mevzular değil, fakat çok daha fazlası. Dünya yaşamında, aslında kişisel bir sorun taşımadığının ve taşıyamayacağının farkına varmasını istiyorum ben çevremde olan insanların. Sorun sen değilsin, sorun biziz; 7 milyar civarında insan ve onları yöneten güçler, tarihin yarattığı sistemler ve kurumlar.
Sana verebileceğim tek anti düşünsel (düşünce dışı) huzur budur işte. Senin hiç bir kusurun yok, asla da olmayacak, olamaz da.
Taa ki "SEN" (İnsan), bunun farkına varıncaya kadar...
Bitti.
Soner Özkök
|