İlginç Bir Varlık 2.Yazı

Ozan Comez

Bu küçük felsefe yazılarımı uygun parçalar halinde yayınladığımı kavramışınızdır.Burada başlangıç için bir kaç yeni not keşfedeceksiniz..
İyi bir felsefeci olabilmek için gereksindiğimiz tek şeyin hayret etme yeteneğimiz olduğunu söylemiş miydim? Eğer söylemediysem şimdi söylüyorum:İYİ BİR FELSEFECİ OLMAK İÇİN GEREKSİNDİĞİMİZ TEK ŞEY HAYRET ETME YETENEĞİMİZDİR.
Bütün küçük çocukların bu yeteneği vardır.Bunu herkes bilir.Birkaç ay sonra yepyeni bir gerçekliğin içine itilirler.Büyüdükçe bu yetenek azalmaya başlar.Bunun nedeni ne olabilir?Acaba sizler bu soruyu cevaplayabilir misiniz?
Yani,eğer küçük bir bebek konuşabilseydi nasıl ilginç bir dünyaya geldiğini anlatacaktı.Çünkü bebeklerin konuşamamasına rağmen nasıl odadaki nesneleri bize gösterdiklerini ve merakla onları tutmaya çalıştıklarını görebiliriz.
İlk kelimeleri söylemeye başlayınca,çocuk ne zaman bir köpek görse durup ” hav hav” der.Bebek arabasında nasıl zıpladığını ve kollarını nasıl salladığını görürüz:”Hav hav! Hav hav!”Arkasında birkaç seneyi bırakmış olan bizler çocuğun bu heyecanını biraz aşırı buluruz.”Evet evet , bu bir hav hav”diyerek yolumuza devam ederiz.”Ama sen şimdi güzelce tekrar yerine otur.”Daha önce köpekleri gördüğümüz için biz böyle heyecanlanmayız.
Çocuk bir köpeğin yanından geçerken artık heyecan göstermediği güne kadar,bu heyecanlı senaryo belki de yüzlerce kez tekrarlanır.Bir fil veya bir su aygırı için de bu geçerlidir.Çocuk doğru dürüst konuşmayı öğrenmeden çok önce ‘veya felsefi düşünmeyi öğrenmeden çok önce’ dünya onun için bir alışkanlık haline gelmiştir.
Çok yazık bence.
Önemli olan,sevgili takipçilerim,sizlerin de hayatı olduğu gibi kabul eden insanlardan biri olmamanız.Emin olmak tam olarak felsefeye girmeden bir kaç düşünce deneyi yapacağız.
Ormanda bir gezintiye çıktığınızı düşünün.Birdenbire kendini küçük bir uzay gemisine giderken buluyorsun.Gemiden küçük bir Marslı çıkmış ve sana bakıyor.
Bu durumda ne düşünürsünüz?Aslında bunun çok önemi yok.Kendinizin bir Marslı olduğunuzu hiç düşündünüz mü?
Tabii ki,birgün başka bir gezegenden gelen bir yaratıkla karşılaşmak o kadar kolay değil.Başka gezegenlerde hayatın olup olmadığını tam bilemiyoruz.Ama kendi kendinle karşılaşmış olduğunuzu düşünebilirsiniz.Belki güzel bir günde birdenbire durup kendinizi yeni bir gözle görebilirsiniz.Belki bu tam da bir orman gezisi sırasında olabilir.
Ben ilginç bir yaratığım diye düşünürsünüz,sır dolu bir hayvanım ben..
Yüz yıllık uykudan uyanır ben kimim diye sorarsınız.Evrende bir gezegen üzerinde dolaşıp durduğunu bilirsin.Ama evren nedir?
Günün birinde kendinizle karşılaşabilirseniz o zaman başlangıçta söz ettiğimiz marslı kadar gizemli bir şey keşfetmiş olursunuz.Bir uzaylı görmekten öte bir şeydir bu.Kendinizin de böyle ilginç bir yaratık olduğunuzun farkına varırsınız.
Hala yazıyı okuyor musunuz? Bir düşünce deneyi daha yapalım..
Bir sabah anne,baba ve belki de iki üç yaşında olan bir kardeş.Ufak kardeş mutfakta kahvaltı yapıyor.Birdenbire anne sofradan kalkıp mutfak tezgahına doğru dönüyor ve sonra baba tavana doğru yükseliyor.Sizce küçük kardeş bu duruma ne diyecektir? Belki de parmağıyla babasını gösterip:”Baba,uçuyor!” der.
Tabii ki küçük kardeş şaşıracaktır ama o zaten hep şaşırmaktadır.Baba her zaman tuhaf şeyler yapar.Kahvaltı masasının üzerinde uçmak onun gözünde pek önemli bir şey değildir.Hergün küçük bir makine ile traş olmakta,bazen dama tırmanıp televizyonı oraya buraya döndürmekte veya bazen başını arabanın motoruna sokup simsiyah dışarı çıkmaktadır.
Şimdi sıra anneye geldi.Küçük kardeş’in ne dediğini duydu ve arkasına döndü.Ne dersin masanın üzerinde uçan babayı görünce nasıl bir tepki gösterecektir sizce?
Elinden reçel kavanozunu düşürecek ve korkudan bir çığlık atacaktır dünyaya bütünüyle alışamaz.Filozoflar için dünya hala kavrananmaba tekrar koltuğuna oturduğunda belki de onu doktora götürmek gerekecektir.
Sizce neden küçük kardeş ve annesi bu kadar farklı tepki gösteriyorlar?
Bu bir alışkanlık sorunu.(Aklınızda tutun) Anne,insanların uçamayacağını çoktan öğrenmiştir.Ama küçük kardeş öğrenememiştir.Bu dünyada neyin mümkün olup neyin olmayacağından hala emin değildir.
Ama,bu dünyanın kendisi Takipçilerim? Sizce dünya olabilecek bir şey mi?O da boşlukta uçup duruyor ne de olsa!
Acıklı olan,büyüdükçe alışkanlıklarımızın sadece yer çekimi yasasıyla sınırlı kalmaması.Aynı zamanda dünyanın kendisine de alışırız.
Görünen o ki,çocukluğumuz sırasında dünyaya hayret etme yeteneğimizi kaybediyoruz.Ama bu sırada çok önemli bir şeyi de kaybetmiş oluyoruz.Felsefecilerin tekrar hayata kazandırmak istedikleri şey de budur işte.Derinlerimizde bir yerde bir şey bize hayatın büyük bir sır olduğunu söyler.Bu,düşünmeyi öğrenmeden çok önce yaşadığımız bir duygudur.
Altını çiziyorum:Bütün bu felsefi sorular bütün insanları ilgilendirir ancak herkes felsefeci olamaz.Farklı nedenlerle insanlar günlük hayata öylesine bağlanırlar ki,hayata hayret etme duygularını bastırırlar.
Çocuklar için dünya ve onun üzerinde olup biten her şey yenidir ve her şey onları şaşırtır.Yetişkinler içinse durum farklıdır.Birçok yetişkin dünyayı olağan bir şey sayar.
İşte bu noktada felsefeciler önemli bir farklılık gösterir.Bir felsefeci hiçbir zaman bu dünyaya bütünüyle alışamaz.Felsefeciler için dünya hala kavranamaz bir şey,sırlarla dolu bir bulmacadır.Felsefecilerle küçük çocukların önemli bir ortak yanları vardır.Diyebiliriz ki felsefeci bütün ömrü boyunca küçük bir çocuk gibi duyarlı kalabilir.
Sevgili takipçilerim,şimdi bir seçim yapmalısınız.Bu dünyaya hala alışmamış bir çocuk musunuz yoksa böyle bir şeye asla izin vermeyeceğine yemin etmiş felsefeci mi?
Eğer kendinizi ne çocuk ne de felsefeci gibi hissetmiyorsanız bunun sebebi dünyaya uyum sağlamış olup hiçbir şeyin seni artık şaşırtmıyor olmasıdır.Bu durumda tehlike kapıdadır artık.Bu tehlikeden korunmak için , bu yazılarımı takip ediyorsunuz.Sizin miskin ve umursamaz insanlardan olmanızı istemem.Sizin uyanık bir yaşam sürmenizi isterim…

Yazı Dizisi : 2