kişisel bahçe

sahlep

Boş bir bahçede dolanıyor bugün küçük bir kız çocuğu. Ağaçlara şaşırıyor, toprağı seviyor, olmayan çiçekleri kokluyor şimdi. Arayışların bahçesinde bir bahçıvan gibi, tüm çiçeklerin annesi gibi, severek geziniyor yalnız küçük ruh. Olmayan çiçeklerin anası gibi… Anlamlar arıyor her şeye ve hiçbir şeye. Olana ve olmayana.
Bu gezinti sürerken böyle sakin, bir acı burukluk düşüyor bulutların arasından göğsüne doğru. Bir yıldırım gibi, aynı zamanda bir yağmur gibi;ıslak dudaklar ve yanaklar var etmek için.Ve çöküyor dizlerinin üstüne aniden,sızı bir davul ritmi gibi süregelirken,sevdiği rüzgar bile şimdi sırtından vurmaya başlıyor,kırbaç cezasına çarptırılmış gibi.Düşünüyor küçük ruh acıyla kıvranırken,düşünmeye çalışıyor beynindeki ıstırap damarları arasından sızmaya çalışan cümlelerle.Nereden gelmişti bu acı burukluk,neden gelmişti?uzun zamandır, olmayan bahçenin sultanı gibiydi,öfkesi gitmişti vücudundan yavaşça süzülerek,tüm öfke kabarcıkları birikmiş ayak uçlarında ve vermişti kendini toprağa,bencilce, toprağı hiç ama hiç düşünmeden.Şimdi gökyüzü neyin cezasını kesiyordu?neyin işareti ?sorgulamayı bıraktı minik el,güçlüydü o , yalandanda olsa güçlü.Büyümüştü o. O kadar büyümüştü ki nasır tutmuştu ruhu,minik ruhu,yalandan bir nasır.
Ayağa kalktı küçük sultan , neyse ne dedi devam etmeliydi gezintisine , siyah ve beyazla renklendirmeye çalıştığı küçük yolculuğuna(siyah beyaz dostlarla).Unutur gibi yaptı sızıyı.ama acaba bulutlar ona bir sızı mı vermişti sadece? Yoksa nasıl olduğunu bilmediği bir şekilde bir şeylerde almışlar mıydı küçük sultandan?Çünkü göğüs kafesinin orta yerlerinde bir yokluk hissi hakimdi.Neyse neydi işte düşünmek zaten çok zordu neden zorlayayım ki kendimi bu kadar diye düşündü.
Çiçeklerine baktı olmayan çiçeklerine. Yoktular. Olmayan çiçekleri gitmişlerdi. Ve alnında bir ıslaklık hissetti. Bulutlar şimdide ağlıyordu hırçın çekilmez bir çocuk gibi hem de. Gözyaşları sel oldu aktı bir anda. Ve sızı yeniden boy verdi minik gözlerin içerinde. Her yer karardı sanki bir anda , yokluk hiç bu kadar yok olmamıştı sanki. Durdu küçük . Gözlerinin önünde canlandı bir şeyler. Canlandı ama bir rüya tadında yada kabus korkusuyla. İzledi yalnızca küçük, sessiz ve durgun.Ve farkındalık çarptı yüzüne bir tokat gibi. Oydu bu onun acısıydı neyse bu durum sebebi oydu. Oydu canını acıtan. Bir şey olmuş olmalıydı ona. Canı yanmıştı belki onunda. Tüm dünyası,olmayan bahçesi de eşlik etmişti bu duruma,belli etmeye çalışmış anlamasını sağlamak istemişti büyük kalpli küçük kızın.o an depremler yaşandı bahçede korkmadı küçük el yalnızca ‘ya ona bir şey olursa’ sorusu dev dalgalı bir deniz gibiydi küçük bahçeye sığmayan.
ve tekrar dizlerinin üstüne çöktü, Bahçesine çiçeklerine,ağaçlarına toprağına…dünyasına küstü bu gece küçük ruh. Ta ki onlar af dileyip iyi olduğu haberini getirene kadar…

baykuş

ve işte başlııyor bir hikaye daha belki alışılmış gibi belki de farklı.. Teşekkürler sahlep paylaşım için,içimizdeki küçük çocuklara sesleniş bir özür gibi bu yazın

__________________
WELLCOME TO THE DESERT OF THE REAL